انور عرب
“wc”
تو اين جنگ همه چي نابود شد
آره لعنتي، همه چي
حتي اون مستراح صحرايي كه
خيلي وقتا يادت مياُفتادم اونجا بودم.
پس با اين حساب، جنگ تو رو هم نابود كرد.
جنگ، چه گُهی بود.
“war cry”
این یه جنگ واقعییه
یه جنگ تموم عیار
جنگی که توش سربازا یه جورایی
به خودشون القا میکنن که:
این همون آشغالییه که باید بمیره
آره، این همون آشغالییه که باید بمیره.
“war footing”
سربازا رو یه گوشه جم کردن
برف که میباره نشونهی خوبی نیس،
دستمو گذاشتم تو اُوِرکتم، آخه منم یکی از اون سربازام،
نمی دونم چرا؟ اما حس میکردم اگه دستمو بزارم تو اُورکتم یه اتفاقی میافته!
یه اتفاق که میتونست تو این سرما واسه من مهم باشه.
خوب الان حس میکنم داره یه چیزایی رو میده
باید دستمو از اُوِرکتم دربیارم و خُمپاره برم
برف که میباره نشونهی روبیدنه، اینبار یادم باشه دستمو تو اُوِرکتم نذارم.
“Game over”
جنگ تموم شد،
همه به خونه هاشون برگشتن
پوتینام رسید به آشخورترین سرباز
کلاشنیکوفم به دشمن!
پلاکم که نداشتم.
خودمم تا دم در رسوندن
همه یه جورایی شُکه شده بودن
اونام حس کرده بودن یه جای کار می لنگه
یه تناقض که میتونست نباشه
پس باید به بهترین نحو ممکن بازگشت داده میشد
سری که هیچوقت مال من نبود.
“action”
بله آدم بدهی تو فیلمه من بودم
اما میشد کاریش کرد،
مثل همهی کارای دنیا.
چه میدونم مثلن نقشو قبول نمی کردم
یا فیلم نامه رو تغییر میدادم
یا اصلن میزدم زیر همه چی و کُل بازی رو به هم میریختم.
اما وختی تنها شانس بازیگریت
بازسازی صحنه جرم باشه
دیگه هیچ کاریش نمیشه کرد
میفهمی مَرد، هیچ کاری.
"..."
هر مرگی میتونه یه راز باشه
یه راز سر به مُهر،
جوری که باید خیلی دقت کنی تا کسی متوجه باز شدنش نشه.
من این کارو کردم،
مُهرو برداشتم و نیگاش کردم
چیز خاصی توش نبود
چند تا نمونه سوال با کلیدش
و یک کم ابزار سادیستی
پس
هر مرگی میتونه یه راز باشه
یه راز احمقانه.
هفته نامه سیروان شماره۶۹۶-۲۱/مرداد/۱۳۹۱
